˙·٠•●๑۩۞۩๑მღვდლის აღსარება๑۩۞۩๑●•٠·˙ - 5 იანვარს 2010 - Sikvaruli.uCoz.NeT - სიყვარული
მთავარი » 2010 » იანვარი » 5 » ˙·٠•●๑۩۞۩๑მღვდლის აღსარება๑۩۞۩๑●•٠·˙
11:28 PM
˙·٠•●๑۩۞۩๑მღვდლის აღსარება๑۩۞۩๑●•٠·˙

იქნებ შემიყვარო ?!

-არა!

  თითოეული შეხვედრა ამ სიტყვებით მთავრდებოდა.

ალბათ ძალიან სასტიკი ვიყავი,მაგრამ სხვანაირად არ შემეძლო,არ შემეძლო ისე
მოვქცეულიყავი თითქოს მიყვარდა,სჯობდა თავიდანვე სცოდნოდა რომ,არ შემეზლო
და არც მინდოდა მისი სიყვარული,ის კი ელოდა ელოდა ჩემს სიყვარულს
სიყვარულს რომელიც იცოდა რომ არასოდეს მივიდოდა მასთან,იცოდა მაგრამ მაინც
ელოდა.

  ის ყოველთვის მიმეორებდა რომ სიცოცხლის ბოლომდე ვეყვარებოდი.ასეც მოხვდა
მას სიცოცხლის ბოლომდე ვუყვარდი,სიცოცხლის რომელიც დიდხანს არ
გაგრძელებულა.ამას არასოდეს ვაპატიებ საკუთარ   თავს ,მინდა ისე ვიცხოვრო
რომ ცოდვა აღარასოდეს ჩავიდინო,მაგრამ ნუთუ შეიძლება რომ ადამიანმა ამზე
მეტი ცოდვა ჩაიდინოს რაც მე ჩავიდინე?!ახლა ვხვდები რომ სჯობდა მონასტერს
შევლეოდი და სიყვარული მეღიარებინა,მაგრამ გვიანია...

  ის ადამიანი აღარ არის ვისთვისაც ამ მსხვერპლს გავიღებდი,მან იმ დღეს  
მიმატოვა როცა მღვდლად მაკურთხეს,მან მონასტერში მომაკითხა,უნდოდა კიდევ  
ერთხელ ეთქვა როგორ   ვუყვარდი.

  კიდევ ერთხელ მკითხა -იქნებ შემიყვარო?!მაგრამ მე არ ვაღიარე რომ მიყვარდა...

ალბათ ჩემი სიყვარული იმდენად ძლიერი არ იყო რომ მონასტერი
მიმეტოვებინა,მან მითხრა რომ ამ შეკითხვას უკანასკნელად მისვამდა,უნდოდა
ბოლო მოეღო იმ ტანჯვისთვის რასაც "მღვდლის სიყვარული"ერქვა.

  თუკი ჩემი პასუხი უარყოფითი იქნებოდა,მაშინ ის შემპირდა რომ რაღაც ისეთს
გააკეთებდა,რასაც მე მთელი ცხოვრება   ვინანაებდი.მაშინ ვერც კი ვხვდებოდი
რა შეიძლებოდა იმ პატარა სიკეთით სავსე გულს გაეკეტებინა,ისეთი რასაც მერე
მე ვინანებდი.

-იქნებ შემიყვარო?

-არა! ვუპასუხე მე.

ის ნელა წამოდგა,თვალებში შემომხედა,მითხრა რომ არჩევანი გამეკეთებინა
იმაზე თუ როგორ მერჩივნა,მეყურებინა მისი სიკვდილისთვის თუ ლაჩრულად
დავმალულიყავაი.   ...შემეშინდა   ...შემეშინდა რადგან არ ვიცოდი ის ამის
გამკეთებელი მართლა იყო თუ არა,მართლა შეეძლო თავი გაეწირა კაცისთვის
რომელსაც არ შეეძლო და არც უნდოდა მისი სიყვარული.

...მაგარამ სეძლო...ჩაამეხუტა ...მერე კი ჩქარი ნაბიჯებიტ ქუჩისკენ წავიდა
,უკან გავყევი,გული თითქოს მეუბნებოდა რომ მას უკანასკნელად
ვხედავდი,მაგარამ არ მჯეროდა,საკუთარ თავს ვარწმუნებდი იმაში რომ ის არ
დამტოვებდა...

  ქუჩაში მანქანები მოძრაობდნენ   ყველა   ჩემსკენ იყურებოდა ,მე კი
მღვდლის სამოსში გამოწყობილი მივდიოდი და სხვებს ვერც კი ვამჩნევდი მხოლოდ
მას ვხედავდი,თვალები მხოლოდ მისთვის მქონდა ღია   როცა შუა ქუჩაში
მანქანების მოძრაობას მიუახლოვდა,შემობრუნდა,ნაზ ხელის გულზე ტუჩები შეახო
და კოცნა ჩემთან გამოგზავნა. თვალებში მიყურებდა ,თითქოს რაღაცის თქმა
უნდოდა ,მერე ჩუმად რაღაც ჩაიჩურჩულა, ალბათ კიდევ ერთხელ მითხრა სიტყვები
რომელიც არაერთხელ უთქვამს:"მიყვარხარ"!

  ვგრძნობდი რომ ეშინოდა,მისი თითოეული ნაბიჯი   შიშით   იყო  
გადადგმული,ეშინოდა მაგრამ იმედიც ჰქონდა ,იმედი იმის რომ მივიდოდდი და
ვუშველიდი,მაგრამ   არაფრის   გაკეთება არ შემეძლო,ვერ ვტოკდებოდი,ადგილზე
ვიყავი გაყინული,მინდოდდა დამეძახა მაგრამ ბაგეები გამეყინა თითქოს აღარ
უნდოდათ ლაპარაკი,აღარაფერი შემეძლო,უნდა დამეცადა როდის დამტოვებდა,ვიცი
დამნაშავე ვარ მაგრამ   არაფერი შემეძლო,დალოდების გარდა ...ლოდინი
დიდხანს   არ გაგრძელებულა,უცებ გაქრა,რაღაც შავმა ის შორს გაისროლა,
მხოლოდ მაშინ შევძელი გატოკება   როცა ხალხის კივილი გავიგონე.

  მაშინ მივხვდი რომ ის ერთადერთი დავკარგე რაც გამაჩნდა,ის ერთადერთი ვისაც ნამდვილად ვუყვარდი...

  ახლოს მივედი,ჯერ კიდევ ცოცხალს თვალებში შევხედე ,მინდოდა მეთქვა რომ
მიყვარდა,მაგრამ იქ ხალხი იყო,არ შემეძლო ჩემი სიყვარული მეღიარებინა.ის
კი მიმეორებდა:-მიყვარხარ,მიყვარხარო,

  მე კი მხოლოდ თვალებში ვუყურებდი ,მინდოდა თვალებით   მაინც   მეთქვა  
სიტყვები რომელსაც მთელი ცხოვრება ელოდებოდა:-"მეც მიყვარხარ".

  ...მისი თვალები ნელ-ნელა გაშტერდა,ტიროდა და მხოლოდ ჩემსკენ იყურებოდა
,მისი მზერა სევდით სავსე ტკივილს გადმომცემდა.ჩემი ცრემლები მის
გაფითრებულ სახეზე ეცემოდა,იყინებოდა მაგრამ მაინც თბილი იყო,თბილი დიდი
სიყვარულისგან...

  ვიგრძენი როგორ ამოვიდა მისი   ბაგეებიდან უკვდავი სული,ნელ-ნელა
მტოვებდა და ბოლოს თიტქოს ნაზად მოგეალერსაო,ისეთი სითბო ვიგრძენი...მაშინ
მივხვდი რომ სამუდამოდ დავკარგე.ხალხი ირეოდა,მხოლოდ ის მახსოვს რომ მისი
თვალები მაინც ტიროდა,ტიროდა მანამდე სანამ   მიწასმიებარებოდა,ყველას
უკვირდა,ასეთი საოცრება არავის ენახა.მაშინ ჩემს ცხოვრებაში პირველად
ვინატრე რომ მღვდელი არ ვყოფილიყავი რადგან   არ მინდოდა იმ ადამიანის
საფლავზე მელოცა   რომელიც მე მოვკალი...არ მინდოდა მაგრამ სხვა   გზა არ
მქონდა,როცა საფლავთან მივედი ირგვლივ ბევრი ხალხი ტრიალებდა,მეგონა  
ყველამ იცოდა ჩემი დნაშაულის შესახებ თავი დავხარე და ლოცვის კითხვა
დავიწყე,ლოცვის რომლის წაკითხვის უფლებაც   არ მქონდა ...თვალწინ მხოლოდ
მისი თვალები მედგა ცრემლიანი თვალები...

  იმ დღის შემდეგ ყოველ ღამე ვლოცულობ,მისი სულისთვის,მინდა რომ ისეთივე
ბედნიერი იყოს როგორც ჩემს გვერდით იყო,მაგრამ მე ამ ბედნიერების უფლებას
არ ვაძლევდი,ამას   სიცოცხლის ბოლომდე ვინანაებ,ვინენებ იმასაც რომ ასეთი
  უგულო ვარ.ბევრჯერ თავის მოკვლაც მიცდია მაგარამ მერეე მიფიქრია რომ მას
არ მოუნდებოდა   მკვადარი ვენახე.

  მინდა მასთან ერთად სამოთხეში მოვხვდე მაგრამ ვიცი რომ   ეს
შეუძლებელია,ისევე როგორც მან იცოდა რომ ჩვენი სიყვარული შეუძლებელი
იყო!...მაპატიე!....

                               
მიმაგრება:
კატეგორია: სასიყვარულო ისტორიები | ნანახია: 450 | დაამატა: PaWuKa | რეიტინგი: 5.0/1
სულ კომენტარები: 0
კომენტარის დამატება შეუძლიათ მხოლოდ დარეგისტრირებულ მომხმარებლებს
[ რეგისტრაცია | შესვლა ]